ზოგი წიგნი სილის გაწვნას ჰგავს: უეცრად შეგაცბუნებს, გატკენს, გამოგაფხიზლებს, უთუოდ დაგასევდიანებს და სარკეში ჩახედვასაც გაიძულებს. ახალი პროზის ვარსკვლავად აღიარებულმა საიაკა მურატამ ამ ნაწარმოებით იაპონიის (და არა მხოლოდ) საზოგადოებას გვარიანი ალიყური აჭამა და აკუტაგავას პრემიაც მოიპოვა. მწერალი ქალი დახვეწილად და ფრთხილად იკვლევს საზოგადოებისგან მივიწყებულ ე. წ. „ფსკერს“, სადაც ტრადიციული სამყაროს ღირებულებები უფასურდება და სადაც შეიძლება, მოულოდნელად მბრწყინავი ქვები ვერ აღმოაჩინო.

მაინც რა ბედი ელის განსხვავებულ ადამიანებს, რომლებიც „სოფლის მოთხოვნებს“ ვერ აკმაყოფილებენ და საზოგადოებისთვის ტვირთად ქცეულან? როგორ იცხოვრონ, როგორ იარსებონ, როგორ ისუნთქონ თავისუფლად ისე, რომ თავსმოხვეულ წესრიგსა თუ გარშემომყოფთა წნეხსაც გაუმკლავდნენ და საკუთარი სიცოცხლის საზრისიც თავად იპოვონ? საიაკა მურატას მთავარ პერსონაჟებს, რომლებსაც ერთმანეთთან არაფერი აკავშირებთ, მხოლოდ ის უნდათ, რომ არავინ განსაჯოს, მათ ცხოვრებაში ცხვირი არავინ ჩაყოს; ამიტომ გადაწყვეტენ, ერთად ითვალთმაქცონ და თავიანთი ყოფა შეცვალონ. ვნახოთ, რა შედეგს გამოიღებს მათი მცდელობა…