Nika Rurua

ნიკა რურუა, განათლებით კინორეჟისორი, ფილმის გადაღებს ფიქრობდა, ნატოს წევრი რომ გავხდებოდა საქართველო. ვინც მას იცნობდა, იმის მიხვედრაც არ გაუჭირდებოდა, რაზე იქნებოდა ეს ფილმი. რა თქმა უნდა, ასი წლის წინანდელ რუსულ ოკუპაციაზე და ამ უთანასწორო ბრძოლაში ქართველების თავგანწირვაზე.

ორი მოწვევის პარლამენტის წევრობისას და კულტურის მინისტრად მოღვაწეობის დროს უამრავი პროექტი განახორციელა, მათზე საუბარს, თხრობას და ახსნა განმარტებას ალბათ ცალკე კრებული დასჭირდება, თუმცა განსაკუთრებულიც არსებობს. თბილისის ცენტრში ოლუპაციის მუზეუმის დაარსება, დავითისა და გოლიათის ბრძოლისა და მარადიული გამარჯვების სიმბოლო.

ჯორჯიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ სამართალმცოდნეობის დოქტორის ხარისხი მიენიჭა და ასევე განსაკუთრებული ხარისხის დიპლომი, რომლითაც მოსამართლედ ან პროკურორად შეეძლო წარმატებული კარიერის გაგრძელება. სამშობლოში დაბრუნებულს ვარდების რევოლუციის ავანგარდში მოუწია ჯერ ბრძოლა, შემდეგ კი გამარჯვება. როდესაც საპარლამენტო სიაში ჩაწერაზე თანხმობა განაცხადა მწვანე ბარათი დათმო, მალე მოქალაქეც უნდა გამხდარიყო, მაგრამ ამ ყველაფერს ბრძოლა და პასუხისმგებლობა არჩია.

ეს კრებულიც ამ ბრძოლის თვალაჩინო მაგალითია.

დასავლურმა „რბილმა ძალამ“ – იქნებოდა ეს ამერიკული ჯაზი თუ კინემატოგრაფია, ლიტერატურა თუ როკ-ენ-როლი – ჯერ საბჭოთა იდეოლოგიის გაშიშვლება და მერე კი აღსასრული დააჩქარა; მან მორიგ ჯერზე დაამტკიცა, რომ „ხე ნაყოფით გამოიცნობა“ – ანუ საბჭოეთში მცხოვრებთათვის ნათელყო, რომ დასავლური სისტემა, თავისუფალი ბაზრითა და სიტყვის თავისუფლებით, კაპიტალიზმითა და კერძო საკუთრებით უფრო ღირებულ შედეგს ქმნიდა, ვიდრე მარქსისტულ-ლენინისტური სოციალიზმი მისი ხუთწლედებით, „გმირი დედებითა“ და მოწინავე მწველავებით. თავისუფალი სამყაროს ეს „ნაყოფი“ ყველაზე დამარწმუნებელი არგუმენტი აღმოჩნდა იმის გასაგებად, რომელი იდეოლოგია სჯობდა სუპერსახელმწიფოთა ჭიდილში – სოციალისტური თუ კაპიტალისტური, კომუნისტური თუ დემოკრატიული.