ომებსა და ადამიანებზე

“გასული საუკუნის 40-იანი წლები, ფაშიზმის ზეობის ხანა. ნაცისტები ზედიზედ იპყრობენ ევროპას, უკვე პარიზშიც შევიდნენ და გერმანელები ზეიმობენ _ მათი ფიურერი უძლეველია, ის დღენიადაგ თავის ხალხზე ფიქრობს, იმ დღეზე ოცნებობს, როცა არიელები მსოფლიოზე გაბატონდებიან. ჯერი ახლა ინგლისზეა და მასაც მოუვლის. აი, ასეთ დროს ერთი უბრალო მუშის ჩუმი ამბოხი მოსვენებას დაუკარგავს მესამე რაიხის დიდჩინოსნებს. ვინ არის ეს თავხედი, რომ დადის და აღმაშფოთებელი მოწოდებებით აჭრელებულ ღია ბარათებს ავრცელებს?! შეშლილია თუ მავნებელი?! ოტო კვანგელმა ერთადერთი ვაჟი დაკარგა ნაცისტების წამოწყებულ ამ სასტიკ ომში და ცოლთან ერთად ომი გამოუცხადა ნაციზმს, მაგრამ მის თანამემამულეებს დახშული აქვთ ყური და დაბრმავებული აქვთ თვალები… ჯერჯერობით. ჰანს ფალადას კვანგელების ისტორია არ გამოუგონებია _ ის ღია ბარათები გესტაპოს არქივშია შემონახული.”

” ქალებიც შეიძლება გმირები იყვნენ! ფრენკისთვის ეს სიტყვები აღმოჩენა იყო. ტრადიციულ ოჯახში გაზრდილი გოგონას სამყარო 1965 წელს შეიცვალა, როცა ამერიკა-ვიეტნამის ომი დაიწყო და მისი საყვარელი ძმა ბრძოლის ველზე დაეცა. მას ახლა სულ სხვა მომავალი ელოდა – ომში მედდად წასვლა, ყოველდღე სიკვდილის პირისპირ დგომა და ათასობით დასახიჩრებული თანამემამულე ჯარისკაცების თუ ნაპალმით დამწვარი უდანაშუალო ვიეტნამელი ხალხის გადარჩენა. იქ ყოველი დღე სიკვდილ-სიცოცხლის ჭიდილი იყო, იქ მეგობრობას დიდი ფასი ჰქონდა. ეს არის ამბავი ქალისა, რომელმაც ომის საშინელებანი ნახა, გამოცადა საყვარელი ადამიანის ღალატი, ალკოჰოლისა და ფსიქოთროპული აბების დამანგრეველი ზემოქმედება და სამშობლოსთვის გაღებული მისი მსხვერპლის უარყოფა, მაგრამ ყველაფერი გადალახა. “