წარსული და აწმყო, სინამდვილე და წარმოსახვა, ლოგიკური აზროვნება და წინათგრძნობა ქართულად გამოცემულ მის მესამე წიგნშიც კვლავ ერთმანეთთან გადაჯაჭვულია, ისე რომ ძნელია, გაარჩიო, სად გადის მათ შორის ზღვარი. თუმცა, პატი სმითის თაყვანისმცემლებს კარგად მოეხსენებათ, რომ ამ უჩვეულო ხელოვანის – მომღერლის, მხატვრის, პოეტის, კომპოზიტორის – „პორტალებში“ სვლა მართლაც უსაშველოდ საინტერესოა. თურმე შესაძლებელია, საყვარელ ადგილებში მოგზაურობისას შენი თანმხლები მექსიკელი ინტელექტუალი თან არსებობდეს და თან არა, ანდა სასტუმროს აბრა განუწყვეტლივ გელაპარაკებოდეს და ყველგან უკან დაგდევდეს, ან კიდევ მეგობარი პოეტი აზროვნების ძალით, ჰაერის ტალღებით გიგზავნიდეს შეტყობინებებს; შენ კი დროდადრო შუა საუკუნეებში გადაინაცვლო, გენტის საკურთხევლის ხატვას შეესწრო და, იქიდან დაბრუნებულმა, ხელიდან წითელი საღებავი ვეღარ მოიშორო. ეს უჩვეულო, სასწაულებრივი ამბები მაშინ ხდება, როცა „სამყარო მომაკვდინებელ სიგიჟეს მოუცავს“ (ანტონენ არტო), პატი სმითი კი თითქოს გვასწავლის, სიცოცხლის შემოდგომის მიწურულს როგორ შეიძლება ვებრძოლოთ უსიამოვნო ამბებით მოგვრილ იმედგაცრუებასა და ნაღველს.

ასე რომ, მკითხველს ელოდება გამაოგნებელი მოგზაურობა პატი სმითის მრავალგანზომილებიან არტისტულ სამყაროში, რომლის რაიმენაირ საზღვრებში მოქცევა ისევე შეუძლებელია, როგორც ამ ნაწარმოების ჟანრის განსაზღვრა.