ორლა

ნოველის გმირი თავის ამბებს სიგიჟის ზღვარზე გვიყვება. მთელი მოთხრობის მიმდინარეობისას, ის უხილავი არსების გვერდით ყოფნას გრძნობს, რომელიც მას ნელ-ნელა აგიჟებს. მკითხველიც გმირთან ერთად განიცდის გაორებას და ლოგიკურ კითხვას სვამს: მართალია ის რასაც ავტორი ყვება, თუ მწერალი ნამდვილად გაგიჟდა? ამ განცდას მოთხრობის ერთ-ერთი გამორჩეული აქცენტი აძლიერებს: „ადამიანის ბატონობა დასრულდა“, რადგან სულიერ არსებათა შორის ის აღარ არის უმაღლესი გონიერი არსება“.