თანამედროვეობის ერთ-ერთი გამოჩენილი მექსიკელი მწერლის დავიდ ტოსკანას მოთხრობებსა და რომანებში ერთმანეთს ერწყმის აბსურდი, ირონია და ფილოსოფიური განსჯა.

რომანი „ქალაქი, რომელიც ეშმაკმა წაიღო“ მისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია, რომლის გმირებიც უჩვეულო, ექსცენტრიკული ადამიანები არიან, თუკი მოდურ სიტყვას ვიხმართ – მარგინალები, რომელთა ცხოვრება მეორე მსოფლიო ომის დროს ნანგრევებად ქცეული ვარშავის ქუჩებში მიედინება.

მწერალი ცდილობს, რომ იპოვოს, სად გადის ზღვარი სიგიჟესა და ნორმალურობას, რეალობასა და წარმოსახვას შორის. თუმცა, ომით განადგურებულ ქალაქსა და, რაც მთავარია, ადამიანებში ეს ზღვარი იმდენად მყიფეა, რომ რეალურად არც კი არსებობს.

რომანის გმირები ცდილობენ, ჯერ ნაცების, ხოლო შემდეგ საბჭოელების მიერ ოკუპირებულ ნაქალაქარში ხელახლა აღმოაჩინონ საკუთარი თავი, ადგილი და ცხოვრების არსი.

მკითხველის თვალწინ არაერთი ტრაგედია თუ ტრაგიკომედია ვითარდება, მწერალი ზოგჯერ შავი იუმორით, თუმცა თანაგრძნობითა და სიყვარულითაც კი აღწერს ქალაქისა და მის მცხოვრებთა მცდელობას, გაუმკლავდნენ ყოფიერების სისასტიკეს, ყოველი სასიყვარულო ისტორია, მოლხენა და თავდავიწყება „ჟამიანობის დროს“ ამის მიღწევის საშუალებაა.