ძველი სიმღერები

შემოქმედი კი არ ირჩევს თემატიკა იქნება, ხედვის რაკურსი თუ ენობრივ-სტილური თავისებურება, არამედ: თემატიკა, ხედვის რაკურსი თუ ენობრივ-სტილური თავისებურება ირჩევს შემოქმედსაც და მის სვლასაც ამ გზაზე – გარდასახვებიანად, შემობრუნებებიანად, ნიღბებიანად. ყველაზე ხელშესახები გიორგი კეკელიძის სიმღერათა ამ ორ დინებას შორის აღმოჩნდებოდა სწორედ ზმანება, ერთში – იდუმალებიდან ამომზევებული, ხოლო მეორეში – კიდევ უფრო ჩაძირული იდუმალებაში, ოღონდ მზეც რომ თან უნდა ჩაჰყოლოდა, გახსენებად ზეცის არსებობისა, რათა:

მისი უქონლობა მთელი ძალით განეცდევინებინა მკითხველისათვის და მოენდომებინა კვლავაც ზიარება იმ დაკარგულ სამყაროსთან, რომელიც ყოფით რეალობად ეგულებოდა და მშვიდადაც უმზერდა, როგორც უკვე მოპოვებულს.