ანას ლექსები ერთი წაკითხვით ძნელი გასაგებია. რამდენიმეჯერ უნდა წავიკითხო ხოლმე, რომ რაღაცას მივხვდე. თუმცა ამ ლექსის წაკითხვისთანავე ვიგრძენი რაღაც განუზომელი დარდი თუ ტვირთი, რომელიც მას დაბადებიდან თან დაჰყვა. ყოველთვის ვცდილობდი შემემსუბუქებინა და გამეიოლებინა მისთვის მისი სულიერი მდგომარეობა და ჩემს შეძახილზე, – განა რა მოგდის, რა გაწუხებს ამისთანა-მეთქი, ასე მიპასუხა: „შენ თუ არ იცი მიზეზი, აბა ვის ეცოდინება?“ – ბევრი რამ ვიცოდი, რაც აწუხებდა, მაგრამ ბევრიც, რა თქმა უნდა, არა!