2025

“ებრაელი დედები არასდროს კვდებიან” თამამი და იუმორით სავსე რომანია. მრავალფეროვანი და ცოცხალი სახეების მეშვეობით ავტორი აღწერს ოჯახურ ურთიერთობებს, დედობას და “ებრაელი დედის” მითს. იგი ეყრდნობა სახელგანთქმული ადამიანების ნაწარმოებებს, სადაც ისინი თავიანთ დედებზე საუბრობენ და ქმნის შვილებზე მოამაგე ქალების პორტრეტებს, რომლებმაც გენიოსები გაზარდეს. ამგვარად ავტორი მკითხველს აცნობს ალბერტ აინშტაინის, ზიგმუნდ ფროიდის, ვუდი ალენის, მარსელ პრუსტის, რომენ გარის, ალბერ კოენის და ძმები მარქსების დედებს. რომანი თარგმნილია რამდენიმე ენაზე.

შობის დღეებს არავითარი სიხარული არ მოაქვს აილინ დანლოპისთვის – ახალგაზრდა მარტოხელა ქალისთვის, რომელიც მდივნად მუშაობს მოზარდი ბიჭების კერძო გამოსასწორებელ დაწესებულებაში, ცხოვრობს ლოთ მამასთან ერთად და ოცნებობს, გაიქცეს დიდ ქალაქში, რომელიც მის ფანტაზიებში ცოცხლობს. აილინის დღეები სავსეა სევდით, ნაღველით და საკუთარი თავის ზიზღით, ღამეები კი – წვრილმანი ქურდობით, უცნაური ფანტაზიებით და მამის შეშლილი საქციელით.

„მურჰედში“ მოდის ახალგაზრდა ქალი – რებეკა სენტ-ჯონი. აილინი მოიხიბლება მისით და მათი მეგობრობა გადაიზრდება სახიფათო დანაშაულებრივ თამაშში, რომელიც აილინის ყველაზე თამამი წარმოდგენების ფარგლებსაც კი სცილდება.

ამბავს გვიყვება ხანდაზმული აილინი, იხსენებს წარსულს, თავისი უღიმღამო, უსიხარულო ცხოვრების უკანასკნელ დღეებს იმ ცივ, პირქუშ ქალაქში.

იაკო ოგავა თანამედროვე იაპონელი მწერალია. მას მიღებული აქვს სხვადასხვა ლიტერატურული ჯილდო, მათ შორის აკუტაგავას პრემია.

ოგავას ალეგორიული რომანი „მეხსიერების პოლიცია“ დიქტატორულ რეჟიმებში ადამიანის, მისი მეხსიერების გაქრობის ლიტერატურული სურათია, ოღონდ ეს გაქრობა იმდენად მშვიდი და თანმიმდევრულია, უზარმაზარი შფოთვისა და საფრთხის ნაცვლად, ასევე მშვიდ, კომფორტულ სივრცეს აჩენს მკითხველისთვის.

ავტორი თითქოს მუდმივად მართავს დიალოგს ბეკეტთან, კაფკასა თუ ორუელთან, მაგრამ მაინც მძაფრად ინდივიდუალისტურ სამყაროს ქმნის, რომელშიც ადამიანზე ტოტალური კონტროლი უფრო რბილად და, შესაბამისად, უფრო საშიშად დგება. ამ სიმძიმეს უწყვეტ ხაზად მიჰყვება ერთგვარი რომანტიკულობა და ფინალიც თითქოს ზუსტად ამგვარ, რომანტიკულ გამოსავალს გვთავაზობს.

რომანს იაპონურად „დამალული კრისტალი“ ჰქვია, რაც იაპონურ მითოლოგიას უკავშირდება და გაუგებარია დანარჩენი სამყაროსთვის. ამიტომ თავად ავტორის თანხმობით ინგლისურ, ფრანგულ, გერმანულ და ახლა უკვე ქართულ ენაზეც მას „მეხსიერების პოლიცია“ ეწოდა.

ბავშვობის მეგობრები წლების მერე, დაკრძალვაზე კვლავ შეხვდებიან ერთმანეთს, რათა
უკანასკნელ გზაზე გააცილონ კლასელი, რომელიც ქმარმა მოკლა. დაკრძალვიდან
წამოსვლის შემდეგ ქალები თავიანთ სკოლაში შედიან, საკლასო ოთახში მერხებთან
სხდებიან და საკუთარ ამბებს ჰყვებიან.

მათი ამბები არაერთ მძიმე ბრძოლასა და დაცემაზეა, მაგრამ ასევე წამოდგომასა და
ცხოვრების გაგრძელებაზე. „სხვისი კლასი“ თანამედროვე ქართველი ქალების ყოფის
ანარეკლია – შეულამაზებელი და მძიმე, თუმცა იმედითა და გამარჯვებით სავსეც.

სიმსივნის წინააღმდეგ მებრძოლი ქალი, რომელმაც ტკივილი რწმენად გარდაქმნა და
გაიმარჯვა; ნარკოდამოკიდებული და კრიმინალი ქმრისგან თავდაღწეული ქალი, რომელმაც
დამოუკიდებლად წამოიწყო საქმე და წარმატების ისტორია დაწერა; ემიგრანტი ქალი,
რომელმაც, სხეულისა და სულის ტკივილის მიუხედავად, შინ, სამშობლოსა და ოჯახში
დაბრუნების გზა იპოვა – ასეთი ამბებით ავტორი მკითხველს აჩვენებს, რომ გადარჩენა და
წარმატება სიყვარულით, შრომისმოყვარეობით, არდანებებით და თავგანწირვითაა
შესაძლებელი.

„სხვისი კლასის“ ამბები, სინამდვილეში, თითოეული ჩვენგანის ამბებია, ჩვენი მეგობრებისა
და თანაკლასელების.

„იების სამაროვნის“ ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი, შავი ყვავი, ამ მოთხრობების კრებულის სხვა პერსონაჟების გულებში ჩაბუდებული ბოროტების ერთადერთი მოწმეა. ის ხედავს ოკეანის ნახვაზე მეოცნებე ბიჭუნას, რომელიც ტკივილსა და ტანჯვაში იზრდება; ხედავს სიყვარულის სამსხვერპლოზე მოტანილ ოცნებებსა და სიცოცხლეს, მამაკაცსაც, რომელმაც მოკლა და დაფლა საკუთარი სინდისი და შემდეგ მთელი ცხოვრება წარსულის აჩრდილისგან გარბის…
წიგნი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ გულგრილობა ყველა ჯალათზე უმოწყალო მკვლელია, რომ სამყარო აუცილებლად მიგიყვანს შენს ჩრდილებთან, რათა დაინახო, გაიგო და გამოისყიდო შენი დანაშაული, რადგან ყველა ქმედება ექოსავით გვიბრუნდება უკან. წიგნი მოგვითხრობს დანაშაულზე, დიდ სიყვარულზე, პატიებასა და სამყაროს ამოუცნობ და უცვლელ სამართალზე.