ანა კალანდაძე

1993 წლის 31 მარტს ვესტუმრე. გამოიტანა ლურჯყდიანი რვეული, რომლიდანაც 1946 წლის 25 მაისს წაიკითხა ლექსები. ნელ-ნელა გადაფურცლა და დამათვალიერებინა. თვალი მოვკარი: რამდენიმე ლექსი ვერტიკალურად იყო გადახაზული. დავინტერესდი, ეს ლექსები შემდეგ გამოაქვეყნა თუ არა, მაგრამ რვეული არ მომაწოდა და მეც ვერ გამოვართვი. სხვა, ნებისმიერ ავტორთან, რა თქმა უნდა, თავს არ შევიკავებდი, მაგრამ ეს ხომ ანა იყო! შეთავაზებით კი შევთავაზე – ეს რვეული ცალკე წიგნად გამოვცეთ-მეთქი, მაგრამ არ დამეთანხმა. ანას გარდაცვალების შემდეგ, დღიურებს რომ ვკითხულობდი, ეს ლურჯი რვეული იქვე იდო. წავიკითხე სამოცდაათამდე რვეული, მაგრამ არ ვისარგებლე შემთხვევით და 1946 წლის იღბლიან რვეულში არ ჩავიხედე. ეს ხომ ანაა!

ანას ლექსები ერთი წაკითხვით ძნელი გასაგებია. რამდენიმეჯერ უნდა წავიკითხო ხოლმე, რომ რაღაცას მივხვდე. თუმცა ამ ლექსის წაკითხვისთანავე ვიგრძენი რაღაც განუზომელი დარდი თუ ტვირთი, რომელიც მას დაბადებიდან თან დაჰყვა. ყოველთვის ვცდილობდი შემემსუბუქებინა და გამეიოლებინა მისთვის მისი სულიერი მდგომარეობა და ჩემს შეძახილზე, – განა რა მოგდის, რა გაწუხებს ამისთანა-მეთქი, ასე მიპასუხა: „შენ თუ არ იცი მიზეზი, აბა ვის ეცოდინება?“ – ბევრი რამ ვიცოდი, რაც აწუხებდა, მაგრამ ბევრიც, რა თქმა უნდა, არა!