სამი სხეულის ამოცანა

34,90 

სამეცნიერო ფანტასტიკის ისტორიაში პირველად, აზიელმა ავტორმა მსოფლიო ლიტერატურული ელიტა სრულად დაიმორჩილა. საუკეთესო რომანისთვის მინიჭებული „ჰიუგოს“ პრემია მხოლოდ დასტურია იმისა, რომ ლიუ ცისინის საგა ჟანრის ახალი ეტალონია – წიგნი, რომელმაც დაამტკიცა, რომ ჭეშმარიტი გენიისთვის საზღვრები არ არსებობს. სიუჟეტი 1960-იანი წლების ჩინეთში, კულტურული რევოლუციის სასტიკი რეპრესიების ფონზე იწყება. გასაიდუმლოებულ სამხედრო ბაზა „წითელ სანაპიროზე“ ახალგაზრდა ასტროფიზიკოსი, იე ვენძიე, კოსმოსში საბედისწერო და სარისკო სიგნალს აგზავნის. ამ ერთი შეხედვით უწყინარმა ქმედებამ დედამიწის მომავალი სამუდამოდ შეცვალა. იდუმალი ვირტუალური თამაში „სამი სხეული“ მხოლოდ გასართობი არაა – ეს არის პორტალი სამყაროში, სადაც სამი მზე სიცოცხლეს ყოველ წამს ქაოსურად ანადგურებს. ვანმა უნდა გაარღვიოს „მეცნიერების საზღვრების“ შეთქმულება, რათა გაიგოს, ვინ არიან ადამიანთა მოდგმის მოღალატეები და რა ელის დედამიწას, როდესაც კოსმოსური უკუთვლა ნულს მიაღწევს. „გელოდებით ჩვენთან! მე დაგეხმარებით ჩვენი სამყაროს დაპყრობაში. ჩვენს ცივილიზაციას აღარა აქვს საკუთარი პრობლემების გადაჭრის უნარი. თქვენი ჩარევა ძალიან გვჭირდება“ – ერთი ქალის შურისძიებამ კოსმოსში უპრეცედენტო ექსპედიცია დაძრა. ადამიანთა ტირანია უნდა დასრულდეს, რადგან სამყარო უკვე ტრისოლარს ეკუთვნის. ოთხ-ნახევარი საუკუნე განკითხვის დღემდე – ათვლა უკვე დაწყებულია.

ვიდრე ლიმონის ხეები იზრდება

19,95 

ეს წიგნი მათზეა, ვინც აიძულეს სამშობლოდან გადახვეწილიყო. ტირანული რეჟიმი დაუნდობლად არბევდა და ხოცავდა მშვიდობიან სირიელებს. მათ ახლა ათასობით თავისუფლებისთვის წამებული ჰყავთ. ბევრმა დაკარგა დედ-მამა, და-ძმები, შვილები, მაგრამ იმედი არ დაუკარგავთ, რომ ოდესმე დაბრუნდებიან და მზით განათებულ მინდორში ზიზილებს დაკრეფენ, ცაში აღარ იგუგუნებენ ბომბდამშენები და ცა იქნება ცისფერი, კრიალა. ასეც იქნება, ვიდრე ლიმონის ხეები იზრდებიან.

მეამბოხე მთვარე

24,95 

მთვარეზე ამბოხებაა _ ყოფილი შრომა-გასწორების კოლონია აუჯანყდა მმართველ ადმინისტრაციასა და დედამიწას, რადგან მთვარეზეც არ არის ამოუწურავი სასიცოცხლო რესურსი და მის მოსახლეობას შიმშილით სიკვდილი ელის. მთვარეულებს უკვე თავიანთი კულტურა აქვთ, თავიანთი წყობა, ოჯახური კავშირები, თუმცა ჩვენთვის, დედამიწელებისთვის, ცოტა უჩვეულო. აქ ათასნაირი ჯურისა და მრწამსის ხალხი ცხოვრობს, მათ შორის არიან რევოლუციის შემოქმედნი: კომპიუტერის ოპერატორი ახალგაზრდა მამაკაცი, ენერგიული აგიტატორი ქალიშვილი, მოხუცი სწავლული და რაც მთავარია, სუპერკომპიუტერი „მაიკი“, რომელზეც ცოტა ვინმემ თუ იცის, რომ აზროვნება შეუძლია. შეძლებენ მთვარის ბინადრები დემოკრატიული სახელმწიფოს შექმნას? _ ამას ამ საინტერესო წიგნში შეიტყობთ. რობერტ ჰაინლაინის გასულ საუკუნეში დაწერილი (1965-1966) ეს ფანტასტიკური ჟანრის რომანი დაჯილდოებულია პრესტიჟული პრემიებით “ჰუგო“ და “პრომეთე“, ხოლო გამომცემლობა ღანდომ Hოუსე-ის მიერ მკითხველებისთვის შეთავაზებულ XX საუკუნეში ინგლისურ ენაზე დაწერილი საუკეთესო რომანების ჩამონათვალში მეთხუთმეტე ადგილი დაიკავა.

სანამ ყავა გაცივდება

16,95 

მწერლებს ყოველ ეპოქაში ხელახლა უღვივდებათ ინტერესი ისეთი საკამათო და გადაუჭრელი საკითხის მიმართ, როგორიცაა დროში მოგზაურობის შესაძლებლობა. თანამედროვე იაპონელი დრამატურგი, ტოშიკაძუ კავაგუჩი (1971), დროთა კავშირის თემის ვარიაციას გვთავაზობს 2016 წელს იაპონურ ენაზე გამოცემულ სადებიუტო რომანში „სანამ ყავა გაცივდება“. რომანი, ერთი შეხედვით, მარტივი და კონკრეტული შეკითხვით იწყე ბა, რომელიც მის ეპიგრაფს წარმოადგენს და ერთგვარად აგვირგვინებს დროში მოგზაურობასთან დაკავშირებულ შეკითხვათა ჯაჭვს – ვისთან შეხვედრას ისურვებდა ადამიანი, რაიმე ზებუნებრივი გზით რომ შეეძლოს წარსულში ან მომავალში მოხვედრა? ამ კითხვაზე პასუხს იმ თავგადასავლებსა და ისტორიაში იპოვით, რომელთაც კავაგუჩი ქმნის ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე მყოფი განსხვავებული ასაკისა და პროფესიის სახასიათო პერსონაჟების მეტისმეტად ადამიანური განცდების შესახებ თხრობით.

ყვითელსახა

18,95 

რ. ფ. კუანგის რომანი „ყვითელსახა“ არის სატირული რომანი ლიტერატურის ინდუსტრიის, ინტელექტუალური საკუთრების მიტაცებისა და იდენტობის კრიზისის შესახებ. რომანის მთავარი გმირია ახალგაზრდა მწერალი ქალი, ჯუნი ჰეიუარდი, რომელსაც საგამომცემლო სივრცეში ფეხის მოკიდება უჭირს, განსხვავებით მისი ყოფილი კურსელის, კრიტიკოსებისა და გამომცემლების ფავორიტად ქცეული ავტორის, აზიური წარმოშობის ათენა ლიუსაგან, რაც ჯუნიში შურსა და უკმაყოფილებას აღვივებს. მოულოდნელი ტრაგიკული შემთხვევის შემდეგ ჯუნი ათენას დაუმთავრებელ ხელნაწერს იგდებს ხელში, ტექსტში მცირე ცვლილებები შეაქვს და საკუთარი სახელით — ჯუნიპერ სონგის ფსევდონიმით — გამოსცემს. წიგნი დიდ წარმატებას მოიპოვებს, თუმცა ავტორობის შესახებ ეჭვები და ჯუნიზე სოციალური მედიის ზეწოლა თანდათან უფრო იზრდება. რომანი დაძაბულობითა და ირონიით აჩვენებს, როგორ შეიძლება წარმატების სურვილმა ადამიანს მორალური საზღვრებისთვის გადააბიჯებინოს და როგორ იქცევა სიმართლე, ავტორობა და იდენტობა თანამედროვე ლიტერატურულ სამყაროში მწვავე დაპირისპირების საგნად.

მე – მერსო

12,95 

ორი ქვეყანა — საქართველო და საფრანგეთი. ორი გმირი — მარია და კრისტო. ორი „უცხო“ და ორი ამბავი იქ, სადაც ცხოვრება წინააღმდეგობაა, სიყვარული კვდება, ძალადობა ნორმად იქცევა და თავისუფლებას გაქცევით მოიპოვებ. რომანი მოგვითხრობს ადამიანებზე, რომლებიც ყოველდღე ებრძვიან ყოფის სიმძიმეს და, სიზიფესავით, კვლავ და კვლავ მიაგორებენ ცხოვრების ლოდს მთის წვერისკენ. ალბერ კამიუს პერსონაჟების მსგავსად, აბსურდულ სამყაროში მათთვის მხოლოდ ერთი არჩევანი არსებობს — არ დანებდნენ და მაინც აიტანონ ძირს დაგორებული ლოდი არსებობის მთაზე.

ათასი გემი

18,95 

ბერძნებმა ტროა უნდა დააქციონ — უფლისწულ პარისის მოტაცებული მშვენიერი ჰელენე კანონიერ ქმარს, მენელაოსს უნდა დაუბრუნონ… მაგრამ ჰელენეს გარდა იქ დიდძალი სიმდიდრეა. იქნებ სწორედ ეს არის ნამდვილი მიზეზი, რომ ბერძენთა ათასგემიანი ფლოტილია მიემართება ხანგრძლივი, სისხლიანი ომისთვის, რომელშიც გამარჯვებას არავინ გაუბედნიერებია — მხოლოდ უამრავი მეომრის ბრძოლის ველზე დაცემა, მკვლელობები, ზიზღი და შურისძიება მოიტანა. ყველაზე მძიმე ხვედრი ქალებს ერგოთ — საყვარელი ადამიანების დაკარგვა, დამცირება, მონობა, შიმშილი და სასტიკი ღმერთებისთვის მსხვერპლად შეწირვა.

35 კილო იმედი

12,95 

რა ხდება მაშინ, როცა სკოლა შენი დაუძინებელი მტერია, გარესამყარო კი მხოლოდ ნიშნებითა და ფორმულებით გაფასებს? 13 წლის გრეგუარისთვის ერთადერთი თავშესაფარი ბაბუა ლეონის სახელოსნოა – ადგილი, სადაც მისი „ოქროს ხელები“ და ფანტაზია უფრო ფასობს, ვიდრე ნებისმიერი სასკოლო ნიშანი. ეს არის გულის ამაჩუყებელი და გულწრფელი ამბავი ბიჭზე, რომელიც საკუთარ ადგილს ეძებს სამყაროში. „35 კილო იმედი“ პატარა წიგნია დიდ პრობლემებზე. ის შეგვახსენებს, რომ თითოეული ჩვენგანი ერთმანეთისგან განსხვავებულია და რომ მთავარი ძალა არა კუნთებში, არამედ იმ 35 კილო იმედშია, რომელიც ყველაზე რთულ მომენტშიც კი არ გვტოვებს. ეს არის საკითხავი ყველასთვის – მოზარდებისთვის, რომლებიც საკუთარ თავს ეძებენ, და დიდებისთვის, რომლებსაც ზოგჯერ ავიწყდებათ, რას ნიშნავს იყო ბავშვი.

უძლური

24,95 

ილიის სამეფოს ელიტა გამორჩეული შავი ჭირის წყალობითაა, სხვებს ამგვარი ბედნიერება არ ხვდათ წილად, ამიტომ სხვები ჩვეულებრივები არიან, რომელთა განდევნა ბრძანა მეფემ _ მათ არც ერთი უნარი არა აქვთ, ესე იგი, დამნაშავეები არიან და ვერასოდეს იქნებიან ელიტის წევრები. აი, ასე გახდა ჩვეულებრივი გოგონა ბედის უკუღმართობით დამნაშავე, ხოლო თავის გადასარჩენად _ ქურდი. მეტიც, მას ახალი გამოცდა ელის _ სამეფოს გაწმენდით შეჯიბრებებში უნდა მიიღოს მონაწილეობა და ეცადოს არაფერი გაიგოს პრინცმა, რომელიც შეუყვარდა და რომელიც აუცილებლად მოკლავს, თუკი გაიგებს, რომ გოგონა ჩვეულებრივია.

მტერი

16,95 

ჯუნიორი და ჰენი ბედნიერად და განმარტოებით ცხოვრობენ ამერიკაში ჯერ კიდევ შემორჩენილ ერთ-ერთ ფერმაში, მაგრამ ერთ დღესაც მათ მყუდროებას ერთი უცნაური კაცი დაურღვევს ძალიან უცნაური წინადადებით – ჯუნიორს კოსმოსში გამგზავრება მოუწევს, ჰენთან კი მისი ჩამნაცვლებელი, მეორე… ჯუნიორი დარჩება. ნამდვილის დაბრუნებამდე ის იქნება ოჯახის უფროსი, ჰენის ქმარი. შემაძრწუნებელი და უჩვეული წინადადებაა, მაგრამ უარი გამორიცხულია.

სად არის სახლი?

11,95 

კრებულში „სად არის სახლი?“ ავტორი სახლის, როგორც ფუნდამენტური საყრდენის, პოეზიის მთავარი მეტაფორის მნიშვნელობას იკვლევს. წიგნის სათაური რომ შევცვალოთ და ერთგვარი ენობრივი თამაშის ობიექტად ვაქციოთ, კითხვის მრავალი ვარიაცია გამოგვივა, რომელზე პასუხებსაც ლექსებში ვიპოვით: „რა არის სახლი?“, „ვინ არის სახლი?“, „რატომ არ არის სახლი“? „როგორია სახლი?“ – ამ კითხვებზე პასუხები წიგნის კონცეფციას გაგვიხსნის – ავტორი „სახლს“ განიხილავს არა მხოლოდ როგორც ფიზიკურ სივრცეს, არამედ როგორც პიროვნულ იდენტობასა და საყვარელ ადამიანს, რომლის დაკარგვაც უსახლკარობისა და გაუცხოების განცდას აჩენს.

კრებულში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ემიგრაციული ყოფის სიმძიმეს, რაც დედასთან ხანგრძლივი განშორების შემდეგ დაბრუნებასა და გაუცხოებაში იკვეთება. „სახლი“ არა მხოლოდ ცენტრალური მეტაფორა, არამედ მთავარი ლექსიკური ერთეულიცაა – სიცარიელის სასახლეები, ნასახლარები, სიყვარულისა და სამკვიდრო სახლი, სიზმრის სახლები და სხვისი სახლების იმედად ყოფნა… და ბოლოს, ენა, როგორც სახლი და პოეზია, როგორც ამ სახლის მთავარი ფიზიკური სხეული.
დიანა ანფიმიადი

სტრამერი

24,95 

პირადი დრამები, სიყვარული და განშორება, ბედნიერებასა და სამართლიან სამყაროზე ოცნება, რომელსაც მძიმე რეალობა უპირისპირდება.
ნათან სტრამერი ნიუ-იორკში წარუმატებელი ემიგრაციიდან 1900 წელს პოლონეთში ბრუნდება და სიყმაწვილის სიყვარულთან, რივკასთან ერთად მრავალშვილიან ოჯახს ქმნის. სანამ რივკა ზღვის პირას გასეირნებაზე ოცნებობს, ფიქრებით ჯერ კიდევ ნიუ-იორკში მყოფი ნათანი კი იმ ერთ სარფიან გარიგებას დაეძებს, რომელიც ერთოთახიან ბინაში შეყუჟულ მის პატარა, ებრაულ ოჯახს კეთილდღეობამდე მიიყვანს, მათი ექვსი შვილი თვალსა და ხელს შუა იზრდება და დამოუკიდებელ ცხოვრებას იწყებს: რენას ცოლიანი მამაკაცი უყვარდება, რუდეკი კლასიკური ფილოლოგიის სტუდენტია, ჰესიო და სალეკი კომუნიზმით არიან გატაცებული, ხოლო ნაბოლარები, ველა და ნუსეკი მოუთმენლად ელიან, როდის გახდებიან სრულწლოვნები. სტრამერების ღარიბულ, მაგრამ ერთმანეთის სიყვარულით აღსავსე ოჯახში თანდათან იპარება რაღაც, რასაც თითოეული მათგანი გრძნობს, მაგრამ მისთვის სახელის დარქმევა უჭირს.
რომანი ორ მსოფლიო ომს შორის ტარნოვში მცხოვრებ ებრაულ ოჯახზე თითქოს წინასწარ არის განწირული სევდიანობისა და ტრაგიკული ფინალისთვის, მაგრამ მიკოლაი ლოზინსკი ახერხებს, რომ თავისი გმირებისადმი დღევანდელობისთვის უჩვეულო სითბოთი და თანაგრძნობით, თან კი მსუბუქი იუმორით გაფანტოს ის შავი ფერი, სიმძიმე და ტრაგიზმი, რომელიც იმდროინდელ მოგონებებს ახლავს თან

დასაბამი

29,95 

ამ წიგნით გვინდა თვალი გადავავლოთ აბორიგენი მოსახლეობის ყოფასა და ბუნებრივ გარემოს, რომელშიც ცხოვრობენ და, რომელიც, თავის მხრივ, მათში ცოცხლობს. ქედს ვიხრით ამ ხალხის ბრძოლისა და გამძლეობის წინაშე. ნაწარმოები ეძღვნება კულტურათა იმ სიბრძნეს, რომელმაც მნიშვნელოვანი ცოდნა შეიძლება შეგვძინოს ჩვენი პლანეტის მოვლა-პატრონობის საქმეში.

შუაღამის შვილები

29,95 

1947 წლის 15 აგვისტო, საათის ისრები შუაღამეს უახლოვდება – ინდოეთი ბრიტანული იმპერიისგან დამოუკიდებლობას მოიპოვებს, ქვეყნის სხვადასხვა კუთხეში ათას ერთი ბავშვი იბადება. „შუაღამის შვილები” უჩვეულო ნიჭით არიან დაჯილდოებულნი, ერთ-ერთი მათგანია სალიმ სინაი – ბიჭი, რომლის ბედიც ახალშობილი სახელმწიფოს ბედისწერას გადაეჯაჭვა. რომანის შუაგულში მდგომი, დიდი ისტორიის მძევლად ქცეული სალიმ სინაი ცდილობს

საკუთარი ხმა ეპოქალურ ქაოსში იპოვოს.

„ᲛᲔ ᲕᲐᲠ ᲘᲡ, ᲕᲘᲜᲪ ᲑᲔᲓᲘᲡᲬᲔᲠᲐᲛ ᲬᲘᲜᲓᲐᲬᲘᲜ ᲒᲐᲓᲐᲯᲐᲭᲕᲐ ᲗᲐᲕᲘᲡᲘ ᲥᲕᲔᲧᲜᲘᲡ ᲘᲡᲢᲝᲠᲘᲐᲡᲗᲐᲜ“.

სალმან რუშდი

„შუაღამის შვილები” ერთგვარი მოგზაურობაა, სადაც კულინარიული რეცეპტები ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ომის სტრატეგიები, ხოლო ოჯახური საიდუმლოებები – როგორც სახელმწიფო გადატრიალებები. ეს არის რომანი მათთვის, ვისაც ლიტერატურაში მასშტაბი, ფანტაზია და დაუნდობელი გულწრფელობა უყვარს.

სალმან რუშდი ოსტატურად აერთიანებს მაგიურ რეალიზმსა და ისტორიულ პროზას, ერთმანეთში აქსოვს მითებს, ზღაპრებსა და სასტიკ ისტორიულ სინამდვილეს. რომანის პერსონაჟები ყნოსვით, სურნელის ნაცვლად, მომავალს გრძნობენ, ხოლო პირადი ტრაგედიები ქვეყნის პოლიტიკურ კრიზისებს ემთხვევა. ინდური ბაზრების ხმაური და სანელებლების სურნელი მრავალხმიან ექსპერიმენტულ ენას ქმნის, რომელიც ფიზიკურ შეგრძნებებს იწვევს.

„შუაღამის შვილებმა” ბუკერის პრემია 1981 წელს მოიპოვა, მოგვიანებით 1993 წელს მიენიჭა „ბუკერებს შორის ბუკერის” (Booker of Bookers), ხოლო 2008 წელს – „ბუკერის საუკეთესო ნაწარმოების” (The Best of the Booker) ტიტული.

მაალი ალმეიდას შვიდი მთვარე

24,95 

შრი-ლანკის სამოქალაქო ომი, რომელიც 1983 წელს დაიწყო და 26 წლის განმავლობაში, 2009 წლამდე, გრძელდებოდა, შეჰან კარუნატილაკას ამ რომანის მთავარი სიუჟეტური ხაზია.

ავტორი გვაცნობს მაალი ალმეიდას, გარდაცვლილ ფოტოჟურნალისტს, რომელიც „შუალედურ“ სივრცეში, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის არსებულ მეტაფიზიკურ ზონაში იღვიძებს. მას ეძლევა შვიდი „მთვარე“, დროის სიმბოლური მონაკვეთი, რომლის განმავლობაშიც საკუთარი მკვლელობის გარემოებები უნდა გამოიძიოს და მის მიერ გადაღებული ფოტომასალები – სახელმწიფო ძალადობის, სამხედრო დანაშაულებისა და პოლიტიკური კორუფციის შესახებ გაავრცელოს, რაც რომანს გარკვეულწილად დეტექტივის ჟანრის კანონშიც აქცევს. აღსანიშნავია, რომ ავტორი მეორე პირის თხრობას მიმართავს, რაც მკითხველს მაალის გამოცდილებასთან კიდევ უფრო აახლოებს და მოვლენათა უშუალო თანამონაწილედ აქცევს. ამგვარი თხრობითი არჩევანი ამძაფრებს იმ იდეასაც, რომ გარდაცვლილები არსად ქრებიან: ისინი ცოცხლებს ჩურჩულით ესაუბრებიან, სიზმრებში ბრუნდებიან და ჩვენს შინაგან ხმებს ერევიან.

კარუნატილაკა ქმნის მრავალშრიან ნარატივს, სადაც რეალისტური პოლიტიკური კონტექსტი ერწყმის შრი-ლანკურ მითოლოგიასა და ფოლკლორულ წარმოდგენებს სიკვდილისა და საიქიოს შესახებ. ამ წიგნში დემონური და ზებუნებრივი ფიგურები ისტორიული ტრავმის მეტაფორები ხდებიან.

და მაინც, რა ღირებულება აქვს დოკუმენტირებულ სიმართლეს იმ საზოგადოებაში, სადაც ძალაუფლება სისტემატურად ახშობს მას? რა ხდება, როდესაც ისტორიის წერას არა გამარჯვებულები, არამედ მოჩვენებები აგრძელებენ? „მაალი ალმეიდას შვიდი მთვარე“ ამ კითხვებზე პასუხების გაცემის მცდელობაა.

გულში მოციმციმე ლამპარი

19,95 

ბანუ მუშთაქი სამხრეთინდოელი მწერალი, იურისტი და აქტივისტია. იგი მთელი სიცოცხლის განმავლობაში უყურებდა თანამემამულე მუსლიმი ქალების მძიმე ცხოვრებას, რაც მოგვიანებით აისახა მოთხრობების კრებულში „გულში მოციმციმე ლამპარი“.

ესაა ამბები მდიდარ, მოხუც, დაქვრივებულ თუ ცხოვრების მდინარებას დანებებულ ქალებზე. მათ საერთო კულტურული და რელიგიური გარემო აქვთ. გარემო, რომელიც კვლავაც ავიწროებს ქალებს და კლასობრივად დაყოფილ საზოგადოებაში დაკანონებული ნორმების მიყოლას აიძულებს.

ერთი მოთხრობა გადმოგვცემს ახალგაზრდა დედის ამბავს, რომელსაც სამი ქალიშვილის დაბადების შემდეგ ქმარი უცერემონიოდ ტოვებს. მუსლიმური კანონით, კაცს უფლება აქვს, ხელახლა დაქორწინდეს, სანამ მისი ქალიშვილები და ყოფილი ცოლი შიმშილობენ. მეორე მოგვითხრობს დაზე, ძმამ მემკვიდრეობის წილის გარეშე რომ დატოვა და ამ თემის გადასაფარად სოფლისთვის საჭირბოროტო საკითხსაც კი შეეჭიდა. სხვა გვიყვება ქვრივ მოახლეზე, რომელსაც თავისთვის მხოლოდ და მხოლოდ წმინდა წყალში დასველებული სუდარა
ემეტება, მაგრამ მექაში მოსალოცად ჩასულ ქალბატონს საკუთარი სურვილების დაკმაყოფილება ექცევა პრიორიტეტად და მოახლის თხოვნას ივიწყებს. ბოლო მოთხრობა ქალის წერილია ღმერთისთვის, სთხოვს, ქალების თვალითაც შეხედოს მათ მძიმე ცხოვრებას.

მიუხედავად ყველაფრისა, ცხოვრება მხოლოდ ტკივილი არ არის და ბანუ მუშთაქიც ცდილობს, მკითხველს გულში მბჟუტავი სინათლე მოაძიებინოს და ის მოციმციმე ლამპრად აქციოს.

დღეების დასასრულს

19,95 

როგორი იქნებოდა ცხოვრება, თუ…

ჯენი ერპენბეკის რომანი „დღეების დასასრულს“ ლიტერატურული ექსპერიმენტია – ის აღწერს, თუ როგორ კვეთს ადამიანის ტრაგედია ისტორიას, შემთხვევითობა – არჩევანს. ცხოვრება შემთხვევითობათა უწყვეტი ჯაჭვია, სადაც დასასრული შესაძლოა ახალი დასაწყისი აღმოჩნდეს. რომანი იკვლევს, რამდენად არის დამოკიდებული ჩვენი ცხოვრება წვრილმან, შემთხვევით გადაწყვეტილებებსა და გარემოებებზე. ერთი ჩასუნთქვა, მუჭა თოვლი ან დროულად გაღებული კარი – ზოგჯერ საკმარისია სრულიად შეცვალოს ბედისწერა.

რომანი ხუთ წიგნს, ხუთ თავგადასავალს აერთიანებს და განსხვავებული პერსპექტივიდან აღწერს ერთი ქალის ცხოვრების სხვადასხვა ვერსიას. მთავარი პერსონაჟის ბედისწერას მეოცე საუკუნის უმნიშვნელოვანესი ისტორიული მოვლენები განსაზღვრავს: პირველი მსოფლიო ომი, ჰაბსბურგთა იმპერიის დასასრული, სტალინური ტერორი, გერმანიის დაყოფა, ავტორიტარიზმი მის აღმოსავლეთ ნაწილში. რომანის მთავარი გმირი რამდენჯერმე კვდება – ბავშვი, ან იქნებ შეყვარებული, ანდა, ღვაწლმოსილი, ყველასგან მივიწყებული, ან იქნებ არც? – ცხოვრება ხომ არა სწორი ხაზი, არამედ შემთხვევითობებისა და არჩევანის რთული ლაბირინთია.

ჯენი ერპენბეკის „დღეების დასასრულს“ თანამედროვე გერმანელი ავტორის მეორე რომანია, რომელსაც „ინტელექტი“ გამოსცემს. ბუკერის პრემიით დაჯილდოებული და მრავალ ენაზე ნათარგმნი „კაიროსი“ 2025 წელს გამოიცა ქართულ ენაზე.

წამით გამკრთალი

19,95 

ოლდოს ჰაქსლის „წამით გამკრთალი“ (ფრაზა შექსპირის „მაკბეტიდან“ Brief Candles), ოთხი მოთხრობისგან შედგება. წიგნი პირველად 1930 წელს გამოიცა. მიუხედავად იმისა, რომ ოთხივე მოთხრობა სხვადასხვა ამბავს გვიყვება და სრულიად განსხვავებულ სიუჟეტურ სტრუქტურას ქმნის, გამოცდილი მკითხველის თვალს, პერსონაჟების უმეტესობაში, საერთო შტრიხების ამოცნობა არ გაუჭირდება. მოთხრობები საუკეთესოდ გადმოსცემს ადამიანის ქცევის წესებსა და უცნაურობებს. უნდა აღინიშნოს, რომ ჰაქსლიმ დიდ მწერლებთან ერთად – გოლსუორსი, ფორსტერი, უელსი, მოემი, მენსფილდი, კიპლინგი, კოპარდი – მოთხრობის, როგორც ლიტერატურის ერთ-ერთი წამყვანი ჟანრის ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა.

ჰაქსლის მოთხრობები ადეკვატურად გადმოსცემს ეპოქის სწრაფ, წინააღმდეგობრივ განვითარებას, ზნეობრივ საკითხებსა და ფაქტობრივ სინამდვილეს. ავტორი უამრავ კითხვას სვამს, უამრავ საკითხს ეხება და ცდილობს ყოველ მათგანს თავად გასცეს პასუხი. ის მკითხველს ადამიანური სისუსტეების, ბედისწერასა და ცხოვრებას შორის კავშირის, ზნეობრივი საქციელის, თვალთმაქცობის, სიხარბის, თვითიდენტობის სირთულეების აღწერასა და ღრმა, საინტერესო ანალიზს სთავაზობს.

ჰაქსლის თხრობის ტონი ხან ირონიულია, ხანაც მწვავე და განმგმირავი, რაც ყოველ წინადადებას დიდ მნიშვნელობას სძენს. ზუსტი ფსიქოლოგიური ანალიზისა და ინტელექტუალური თხრობის მოყვარული მკითხველები არაერთხელ უბრუნდები ან კრებულს. თითოეული ისტორია ზედმიწევნით ფრთხილად ვითარდება და მოულოდნელ შემობრუნებამდე მივყავართ, რაც ნათელს ჰფენს მოკვდავობის, თვითმოტყუებისა და იმედის მყიფე თემებს. საინტერესოა მწერლის შეხედულება ხელოვნებაზე. მისი აზრით, ხელოვანმა რეალობის მრავალმხრივი ქაოსიდან მოწესრიგებული ერთიანობა უნდა შექმნას, რაც ადამიანის ინტელექტის ამაღლებასა და შინაგანი თავისუფლების მოპოვებას მოემსახურება…

კრებული განკუთვნილია მხატვრული ლიტერატურის მოყვარულებისთვის – მათთვის, ვინც აფასებს მოხდენილ და, ამავდროულად, მიზანდასახულ თხრობას. ლაკონიური, ძლიერი და ღრმად ადამიანური „წამით გამკრთალი…“ მე-20 საუკუნის დასაწყისის ლიტერატურული სრულყოფილების ნიმუშს წარმოადგენს.

ძველი სიმღერები

11,95 

შემოქმედი კი არ ირჩევს თემატიკა იქნება, ხედვის რაკურსი თუ ენობრივ-სტილური თავისებურება, არამედ: თემატიკა, ხედვის რაკურსი თუ ენობრივ-სტილური თავისებურება ირჩევს შემოქმედსაც და მის სვლასაც ამ გზაზე – გარდასახვებიანად, შემობრუნებებიანად, ნიღბებიანად. ყველაზე ხელშესახები გიორგი კეკელიძის სიმღერათა ამ ორ დინებას შორის აღმოჩნდებოდა სწორედ ზმანება, ერთში – იდუმალებიდან ამომზევებული, ხოლო მეორეში – კიდევ უფრო ჩაძირული იდუმალებაში, ოღონდ მზეც რომ თან უნდა ჩაჰყოლოდა, გახსენებად ზეცის არსებობისა, რათა:

მისი უქონლობა მთელი ძალით განეცდევინებინა მკითხველისათვის და მოენდომებინა კვლავაც ზიარება იმ დაკარგულ სამყაროსთან, რომელიც ყოფით რეალობად ეგულებოდა და მშვიდადაც უმზერდა, როგორც უკვე მოპოვებულს.

დაფის მეორე მხარე

11,95 

დათო გორგილაძის ,,დაფის მეორე მხარე“ აერთიანებს მინიატურებს, მცირე პროზასა და ლიტერატურულ მისტიფიკაციას, ,,ნათარგმნ“ პოეტურ ჩანაწერებს – ყველაფერს, რასაც თავად ავტორი შესავალში ,,ჩასუნთქვებსა და ამოსუნთქვებს“ უწოდებს.

ჩასუნთქვისას შეჩერებული წამი და ამოსუნთქვას ამოყოლებული გული – კიდევ უფრო ზუსტად, ალბათ, ასე შეიძლება აღვწეროთ წიგნში შესული თითოეული ტექსტი – მონატრებით, ტკივილით, მარტოობითა და დანაკრგის სევდით სავსე ამბები.

მანგროს ტყის გადაკვეთა

19,95 

კუნძულ გვადალუპაზე ერთ-ერთი სოფლის იდუმალებით მოცულ მკვიდრს, ფრანსის სანშეს, მკვდარს პოულობენ. მისი სიკვდილი არავის უკვირს, რადგან მელანქოლიურ სანშეს თავად ჰქონდა საკუთარი აღსასრული ნაწინასწარმეტყველები; თუმცა ვინ იყო ის სინამდვილეში – კაცი, რომელიც ერთდროულად ასეთი მომხიბვლელი და ასეთი საძულველი იყო – არავინ იცოდა.

სანშეს პანაშვიდის მსვლელობისას, სოფლის მაცხოვრებელთა სამგლოვიარო სიტყვები და შინაგანი მონოლოგები, პაზლის ნაწილებივით, ნელ-ნელა მთლიან სურათს ქმნის. მარიზ კონდე დიდი ოსტატობით, ფრაგმენტულად ააშკარავებს იდუმალი გმირის პორტრეტსა და თავად სოფლის მაცხოვრებლების ფარულ ვნებებსა თუ სურვილებს.

მარიზ კონდე ფრანგი, წარმოშობით გვადალუპელი ავტორია, რომელსაც 2018 წელს ლიტერატურაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის „ალტერნატიული ნობელის” სახელით ცნობილი ახალი აკადემიის ჯილდო გადაეცა.

სხვა ხმები, სხვა ოთახები

20,95 

13 წლის ჯოელი დედის გარდაცვალების შემდეგ აქამდე უცნობ მამასთან მიემგზავრება. ჯოელი მისისიპის ერთ მივიწყებულ მამულში აღმოჩნდება, სადაც მას პარალიზებული მამა, ექსცენტრიკული ნათესავები და უცნაური, იდუმალებით მოცული გარემო ხვდება.

აუტანელ სიცხესა და წარსულის აჩრდილებს შორის ბიჭი უმანკოების მსხვრევის, საკუთარი იდენტობის ძიებისა და გარდაუვალი მარტოსულობის პირისპირ აღმოჩნდება.

ლეგენდარული ამერიკელი მწერალი, თრუმენ კეპოუტი ამ ნახევრად ავტობიოგრაფიულ რომანში ოსტატურად აღწერს ახალგაზრდა ბიჭის შინაგან ტრანსფორმაციას. „სხვა ხმები, სხვა ოთახები” თრუმენ კეპოუტის სადებიუტო რომანია, რომელიც მან 23 წლის ასაკში დაწერა. ქართულად უკვე გამოცემულია ავტორის გახმაურებული რომანი „ხელის აუკანკალებლად”.

არაფერი

21,95 

„ომის ნანგრევებში, კარმენ ლაფორეტმა, 23 წლის ახალგაზრდა ქალმა, შექმნა ნაწარმოები, რომელიც ლიტერატურული აფეთქების ტოლფასი აღმოჩნდა“. – მარიო ვარგას ლიოსა

კარმენ ლაფორეტის „არაფერი“ ესპანურენოვან ლიტერატურაში ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ლიტერატურულ ნაწარმოებად მიიჩნევა. ავტორის ცხოვრებისეულ გამოცდილებაზე დაფუძნებული რომანი მოგვითხრობს ობოლი ახალგაზრდა ქალის ისტორიას, რომელიც პროვინციიდან ბარსელონაში სასწავლებლად მიემგზავრება.

მდიდარ თანაკურსელებთან ურთიერთობა და ბარსელონას ქუჩებში ხეტიალი ანდრეასთვის ერთადერთი გზაა საკუთარი თავის ხელახლა შესაქმნელად. ეს არის ამბავი ეგზისტენციალური შფოთვით გაჟღენთილი შინაგანი მოგზაურობისა, რომელშიც, ადამიანური ბუნების სიღრმისეულად შეცნობის მცდელობით, კარმენ ლაფორეტი გვიჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება, ინდივიდმა მიაკვლიოს შინაგან თავისუფლებას ყველაზე კრიტიკულ მდგომარეობაშიც კი.

ჯადოსნური მთა

45,90 

გერმანული ლიტერატურის შედევრად აღიარებული რომანი „ჯადოსნური მთა” 1924 წელს გამოვიდა. თავად ავტორის შეფასებით, ეს წიგნი უაღრესად გერმანულია, თუმცა ევროპული განმანათლებლური, აღმზრდელობითი რომანის მოდერნიზაციადაც შეიძლება ჩაითვალოს და ცოტათი – მის პაროდიადაც.
მწერალი იკვლევს სიკვდილის პირისპირ მდგარი ადამიანისა და მისი ახლობლების ფსიქოლოგიას. მთავარი გმირის მსოფლმხედველობას თავდაყირა აყენებს სიკვდილის სიახლოვე, მისი სუნთქვა სიყვარულსაც კი განსხვავებულ ელფერს ანიჭებს.
ამ წიგნისთვის დამახასიათებელია აზრობრივი სიღრმე, მრავალპლანიანობა, დინჯი, აუჩქარებელი თხრობა, გამოკვეთილი ხასიათები და მწერლის ჰუმანური, ირონიანარევი დამოკიდებულება გმირების მიმართ.
დახვეწილი, მუსიკალურობამდე ამაღლებული, თუმცა ფრაზეოლოგიზმებისგან განტვირთული ენა და მონუმენტური ფორმა ინტელექტუალური რომანის ნიშან-თვისებებია, რომლის ერთ-ერთ ფუძემდებლადაც მსოფლიო ლიტერატურაში სწორედ თომას მანია მიჩნეული.

კილიმანჯაროს თოვლი

45,90 

ერნესტ ჰემინგუეის (1899-1961) მოთხრობების კრებული, სახელწოდებით „პირველი ორმოცდაცხრა“, პირველად 1938 წელს გამოქვეყნდა. 1987 წელს მისმა ამერიკელმა გამომცემელმა, „სკრიბნერსმა“, შეადგინა მოთხრობების სრული კრებული, რომელშიც შევიდა როგორც „პირველი ორმოცდაცხრა“, ისე ჟურნალ-გაზეთებში დაბეჭდილი და ასევე, მანამდე გამოუცემელი მოთხრობები. ქართველი მკითხველისთვის შეთავაზებული ეს გამოცემა აერთიანებს მწერლის ადრეულ მოთხრობებს, ანუ კრებულს „პირველი ორმოცდაცხრა“.

ჰემინგუეის, როგორც მწერლის, გენიალური სტილი ყველაზე უკეთ სწორედ მის მოთხრობებში გამოვლინდა: სხარტი, ძუნწი, დაწურული ფრაზებით სულ რამდენიმე გვერდზე გადმოცემულია ადამიანური ყოფის სისასტიკე და სინაზე, სასოწარკვეთილება და იმედი, ომით მიყენებული ტრავმა და რომანტიკული ურთიერთობა. ავტორი მკითხველს ხან ამერიკის პატარა ქალაქებში ამოგზაურებს, ხან ევროპის ქვეყნებში, ხანაც აფრიკის უსასრულო სავანაში. ქართველი მკითხველი შეხვდება ნიკ ადამსს – ავტორის ალტერ ეგოს – და შეიტყობს ბევრ ავტობიოგრაფიულ ეპიზოდს მწერლის ცხოვრებიდან.

დამცირებულნი და შეურაცხყოფილნი

25,90 

„დამცირებულნი და შეურაცხყოფილნი“ (1861) ფიოდორ დოსტოევსკის (1821- 1866) პირველი რომანია, რომელიც მან კატორღიდან დაბრუნების შემდეგ დაწერა. მთხრობელი ახალგაზრდა ლიტერატორია, ივანი, რომელსაც ავტორმა თავისი ბიოგრაფიის კონკრეტული შტრიხები უსახსოვრა, თუმცა ზუსტი ქრონოლოგიური ხაზის აღდგენა რთულია.

რომანი სოციალურ უთანასწორობაზეა _ როგორ ილახება ინდივიდის ბედი და თავმოყვარეობა, როცა საშუალო და დაბალი ფენის ადამიანებს ეგოიზმითა და ცინიზმით, გონებითა და ფულით აღჭურვილი გარეწარი უპირისპირდება.

რომანში ორი სიუჟეტური ხაზია, რომლებიც მოულოდნელად იკვეთება და აჩენს გარკვეულ ინტრიგას, რაც მთელ ტექსტს მიყვება და ითრევს მკითხველს.

ავტორი, რა თქმა უნდა, დამცირებულებისა და შეურაცხყოფილების, პატარა ადამიანების მხარესაა. ისინი უძლურნი არიან დიდი, დამანგრეველი ძალის პირისპირ, თუმცა მორალური გადარჩენის შესაძლებლობა მაინც რჩებათ, რადგან დოსტოევსკისეული ქრისტიანული ხედვა ყოველთვის ინდივიდის პირადი ძალისხმევისკენაა მიმართული.

გადარჩებიან თუ ვერა დოსტოევსკის დამცირებული და შეურაცხყოფილი გმირები, მაშინ როცა ბოროტების დამარცხების საშუალება მათ არა აქვთ? ღრმა თანაგრძნობითა და სიყვარულით დაწერილი ეს რომანი ამ კითხვაზეც იძლევა პასუხს.

დანიშნულნი

45,90 

„დანიშნულნი“ იტალიური რომანტიკული ლიტერატურის შედევრია. გოეთეს სიტყვებით, ეს არის რომანი, რომელიც „აღემატება ყველაფერს, რაც ამ ჟანრში ოდესმე შეგვხვედრია“. სიუჟეტი ვითარდება XVII საუკუნის ლომბარდიაში, ესპანური მმართველობის პერიოდში და შეყვარებულების, რენცოსა და ლუჩიას სევდიან ამბავს მოგვითხრობს. წყვილის ჯვრისწერას წინ აღუდგება დონ როდრიგო, ადგილობრივი ფეოდალი, რომელიც ბოროტად იყენებს ძალაუფლებას და სამოქალაქო თუ საეკლესიო ხელისუფლების წარმომადგენლებს თავისი გავლენის ქვეშ აქცევს. რენცო და ლუჩია არაერთ სიძნელეს გადალახავენ – საყოველთაო შიმშილს, მილანის აჯანყებებს, შავი ჭირის ეპიდემიას… ბოლოს, ხანგრძლივი განშორების შემდეგ, განგება ისევ შეახვედრებს ერთმანეთს მილანის ლაზარეთში, საიდანაც მათი ცხოვრების ახალი ეტაპი იწყება…

ალესანდრო მანძონი (1785-1873) იტალიური ლიტერატურის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია. მას უდიდესი წვლილი მიუძღვის ერთიანი იტალიური ენის ჩამოყალიბებაში. ისტორიული რომანი „დანიშნულნი“ მანძონის შემოქმედების მწვერვალია და იტალიური რიზორჯიმენტოს სიმბოლოდ ითვლება.

ქალაქის უნდო გალავანი

32,90 

ჰარუკი მურაკამი თავის ახალ რომანში კვლავაც აგრძელებს ხილულ სინამდვილეში ჩამალული მისტიკისა და მისტიკაში ჩამალული მოუხელთებელი რეალობის კვლევა-ძიებას. ქართველ მკითხველს უყვარს მისი მოულოდნელი, გონებამიუწვდომელი პარალელური სამყაროები, უცხო განზომილებები, სადაც პერსონაჟის „მე“ გარდაიქმნება და სხვა სივრცის ნაწილი ხდება. იქ ავლენს გმირი საკუთარ ქვეცნობიერში დაფარულ მისწრაფებებს; ცდილობს, გაარკვიოს, როგორ გააგრძელოს ცხოვრება უკან, ყოველდღიურობაში დაბრუნების შემდეგ, იმ ახალ ცოდნასთან ერთად, რომელზეც მანამდე ხელი არ მიუწვდებოდა. მისტიკურ სამყაროში ხეტიალის მერე კი მის სიცოცხლეში ერთგვარი „თვალახელილობის“ ეტაპი იწყება. სწორედ ასეთი „გასხივოსნების“ ისტორიაა პანდემიის დროს დაწერილი „ქალაქის უნდო გალავანიც“, რომლის იდეაც მურაკამის 40 წლის განმავლობაში არ ასვენებდა და რომლის შუახნის გმირიც სიყმაწვილეში დაკარგულ შეყვარებულს სხვა განზომილებაში დაეძებს. უნდოდ აგებული, პარსონაჟთა წარმოსახვით შექმნილი ქალაქი, სადაც ადამიანებს ჩრდილები არ გააჩნიათ, უცებ რეალური, ცოცხალი სხეული ხდება, ცნობიერებას იძენს და მუდმივად იცვლის სახეს, რომ არ გაქრეს, იარსებოს და თავისი ბინადრები არსად გაუშვას. მას გარს ისეთი გალავანი არტყია, რომლიდან გამოღწევაც, შეიძლება, სიცოცხლის ფასად დაგიჯდეს. ამ წიგნში ადამიანები ხორცშესხმულ გარდაცვლილებს ელაპარაკებიან, ბიბლიოთეკის თაროებზე შენახულ, მანათობელი კვერცხის ფორმის ძველ სიზმრებს ხელებით კითხულობენ, თავიანთ შიშებს ებრძვიან და სიყვარულს ელტვიან. ჰარუკი მურაკამიმ მსოფლიო ლიტერატურა ისეთი უჩვეულო მსოფლხედვის პერსონაჟებით დაასახლა, არავის რომ არ ჰგვანან: ვატანაბე, ტორუ ოკადა, კაფ(უ)კა, ტენგო, მიდორი, კუმიკო და ა. შ. თუმცა, ამ წიგნის მთავარ გმირებს სახელი არ გააჩნიათ. რატომ? ამას მკითხველი თავად უნდა მიხვდეს. 76 წლის ჰარუკი მურაკამი არ ღალატობს ახალგაზრდობაში მიღებულ გადაწყვეტილებას, თავი მხოლოდ მწერლობით ირჩინოს. საკუთარი ნიჭითა და შრომით მართლაც მოიპოვა კეთილდღეობა, რადგან მისი ყველა წიგნი ბესტსელერია. ჰარუკი მურაკამის ნაწარმოებები ორმოცდაათზე მეტ ენაზეა თარგმნილი. იგი მრავალი საერთაშორისო ჯილდოს მფლობელია. ბოლო ხანს კი მიენიჭა ჰანს კრისტიან ანდერსენის პრემია, რომლის ლაურეატებს შორისაც არიან კარლ უვე კნაუსგორი, ისაბელ ალიენდე და სალმან რუშდი.

ადი მთაზე სახარებლად

23,90 

ჯეიმს ბოლდუინის ბრწყინვალე სამწერლო შესაძლებლობების ერთ-ერთი დასტურია მისი სადებიუტო რომანი „ადი მთაზე სახარებლად“. სიუჟეტი ჯონ გრაიმსის ბავშვობასა და მის ოჯახზე გვიყვება. ჯონი მამის, გაბრიელის მსგავსად მქადაგებელი უნდა გახდეს. ამ უკანასკნელის მიმართ კი, რომლის ფანატიზმსაც ოჯახისთვის ძალადობის გარდა არაფერი მოუტანია, ჯონის სიძულვილი იმდენად ძლიერია, რომ მტკიცედ განუზრახავს თავისი ცხოვრება სხვაგვარად წარმართოს. მწერალი წიგნის საწვავად საკუთარი ბავშვობის მოგონებებსა და განცდებს იყენებს. როგორც ამბობდა, უნდოდა გარკვეულიყო იმაში, რამაც ყველაზე მეტად დააზიანა და აქ მამამისი იგულისხმება.
ნაწარმოები იმდენად მძაფრად აღწერს მთავარი პერსონაჟის ემოციებსა და ვნებებს, რომ მხოლოდ შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ რას განიცდიდა ახალგაზრდა ბოლდუინი.

Невыносимая легкость бытия

17,00 

Милан Кундера принадлежит к числу самых популярных писателей современности. Его книги буквально завораживают читателя изысканностью стиля, умелым построением сюжета, накалом чувств у героев. Каждое новое произведение писателя пополняет ряд бестселлеров интеллектуальной прозы.
«Невыносимая легкость бытия» — самый знаменитый роман Милана Кундеры, которым зачитываются все новые и новые поколения читателей, открывающие для себя вершины литературы XX века. Книга Кундеры о любви и непростых человеческих отношениях, о трагическом периоде истории и вместе с тем это глубоко философская вещь. Автор пишет о непримиримой двойственности тела и души, о лабиринте возможностей, по которому блуждают герои, проживая свою единственную жизнь.

დიდი საიდუმლო

18,50 

რელიგიის, ფილოსოფიისა და მეცნიერების ყველა დიდი კითხვებიდან უდიდესია კითხვა თვით ცხოვრების საზრისის შესახებ. ბევრი პასუხი გასცა ამ კითხვაზე დოქტრინულმა რელიგიებმა, თუმცა მხოლოდ მისტიკოსებმა შეიცნეს დიდი საიდუმლო.

წინამდებარე წიგნი წარმოადგენს ცხოვრების აზრის ისტორიული ძიების მიმოხილვას იმ კაცის მიერ, რომელიც იყო მისტიკოსისა და რეალისტის უცნაური ნაზავი, იმავდროულად – მსოფლიოში ცნობილი დრამატურგი და ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის სფეროში, ოდესღაც ბელგიელ შექსპირად აღიარებული. თუმცა იმდენი რამ მოხდა თანამედროვე სამყაროში მისი გარდაცვალების შემდეგ (1949 წ.), რომ დღეს მისი შემოქმედება თითქმის დავიწყებულია, მისი პიესები აღარ იდგმება, ეს წიგნი კი მხოლოდ მის ბიოგრაფიებში ფიგურირებს. არსებითად კი, „დიდი საიდუმლო“ იგნორირებული შედევრია.

მრავალგზიანი სახლი

26,90 

შარმეინ ბეიკერისთვის დიდი ბიძია უილიამის პატარა სახლის მოვლა ადვილი უნდა ყოფილიყო. საქმე იმან გაართულა, რომ მისთვის “დიდი ბიძია უილიამი” სხვებისთვის სამეფო კარის ჯადოქარი ნორლანდია. პატარა სახლი კი — დროსა და სივრცეს ამრუდებს, მისი კარი მრავალ გზას ხსნის: საძინებლისკენ, სამზარეულოსკენ, მთისქვეშა ქვაბულებისკენ, სამეფო რეზიდენციისკენ და ხანაც წარსულისკენ.

ამ კარის შეღებით შარმეინმა არა მარტო სახლზე აიღო პასუხისმგებლობა, არამედ ერთობ ჯადოსნურ მაწანწალა ძაღლზე, ჯადოქრის გონებაგაფანტულ შეგირდსა და მეფისთვის ფრიად მნიშვნელოვანი დოკუმენტების დასტაზეც.

მისივე წყალობით გადაეყარა თავზარდამცემ ლაბაკს, გააღიზიანა პატარა ლურჯი არსებების მთელი ტომი და განძზე გაჩაღებული ძიების შუაგულშიც ამოყო თავი. მეფე და მისი ასული სასოწარკვეთით ეძებენ ზღაპრულ ელფთაძღვენს და დასახმარებლად გრძნეულ სოფისაც კი უხმობენ. და სადაც სოფია, იქვე ახლოს ხომ ჯადოქარი ჰაული და ცეცხლის დემონი კალციფერიც იქნებიან? რა თქმა უნდა, ასეთი მაგიური ოჯახის მონაწილეობით ქაოსი და მოულოდნელი აღმოჩენები სრულიად გარდაუვალია.

ამბები დრაკონებზე

23,90 

კრებული აერთიანებს სხვადასხვა ავტორის მიერ სხვადასხვა დროს დაწერილ მოთხრობებს, რომლებიც ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებულ სამყაროში გვამოგზაურებენ, მაგრამ ერთ თემაზე გვიყვებიან — დრაკონებზე.

წიგნში თავმოყრილია როგორც კლასიკური ტექსტები, ისე XXI საუკუნის გამორჩეული ავტორების მრავალფეროვანი ინტერპრეტაციები — აქ შეხვდებით სახიფათო

ლეგენდებსაც და ზღაპრულ, თბილ, სევდიან და საოცრებით სავსე ამბებსაც.

მოთხრობები გვაცნობენ ბეოვულფისა და ლორდ დანსენის მძვინვარე ურჩხულებს, დაიანა უინ ჯონსისა და კენეთ გრემის ცოტა სასაცილო არსებებს, ელიზაბეთ ბეარისა და სარა მონეტის მშვენიერ და მითიურ ნამარხებს, ფენტეზის უკვე კლასიკოსად ქცეული ლე გუინისა და ტანით ლის მიერ დანახულ მზაკვარ მტერს.

“ამბები დრაკონებზე” გვახსენებს, რომ დრაკონი მხოლოდ მითოლოგიური ქმნილება კი არა, უსაზღვრო ფანტაზიის სიმბოლოა — და ყოველ ახალ მოთხრობაში თავიდან იძენს ფორმასა და მნიშვნელობას.