ქართული

თუ სხვებმა ვერ შესძლეს შენი სიმართლის დადგენა, თავად უნდა დაადგინო იგი. როცა სხვებს არ სურთ, დაგიბრუნონ წართმეული, მაშინ თავად უნდა დაიბრუნო იგი.

თუ სხვებმა ვერ შესძლეს შენი სიმართლის დადგენა, თავად უნდა დაადგინო იგი. როცა სხვებს არ სურთ, დაგიბრუნონ წართმეული, მაშინ თავად უნდა დაიბრუნო იგი.

“საუბრები ლეოსთან”” განსაკუთრებული წიგნია – მასში მოთხრობილი ამბავი ერთდროულად სადაცაა და რთულიც, იდეალისტურიც და მტკივნეულად რეალურიც. ეს არის ერთი კაცისა და მისი ცოლის ისტორია, რომლებიც სრულიად მოულოდნელი მძიმე განაჩენის წინაშე აღმოჩნდნენ: ქალს უკურნებელი სენი – კიბოს დიაგნოზი დაუდგინეს. ნაცნობების ხელშეწყობითა და ბედის წყალობით, ჩვენი მიზანდასახული მთხრობელი თანამოაზრე მენტორთა და კონსულტანტთა გუნდს კრებს. მერე ლეოს ხვდება, რომელთან ერთადაც თავისი ცოლის – კლერის განკურნების რთულ საქმეს იწყებს

ამბის სათავეში მოხუცი ცოლ-ქმარია და თხრობაც მათით იწყება. ნუთუ ყოველთვის ასე ცხოვრობდნენ – ორნი, თემის კიდეზე? ან იქნებ უწინ ყველაფერი სრულიად განსვავებულად იყო? ან იქნებ… ვინ იცის? რომანის დასაწყისშივე უამრავი კითხვა ჩნდება და პასუხის ძიება გაიძულებს, მთავარ გმირებს იმ მოგზაურობაში გაჰყვე, რომელიც მათ შვილის საძიაებლად წამოიწყეს. არნახული მიწები, უცნობი ხალხი, მითოლოიური პერსონაჟები… ყველას თავისი მისია აქვს და – სიმართლეც.მთავარი მაიცნ სხვა რამეა და ის სწორედ ამ წიგნის ფურცლებზე გელოდებათ.

ფრედრიკ ბაკმანი შვედი მწერალი და ბლოგერია. ახალგაზრდობაში ღვთისმეტყველებას სწავლობდა, მაგრამ მიატოვა და სატვირთოს მძღოლობა არჩია, მერე ჟურნალისტობა… ამ წიგნის პერსონაჟი მის ბლოგში დაიბადა _ ათას მკითხველზე მეტმა ხმა მისცა, რომ დაწერილიყო რომანი კაცზე, სახელად უვე. უვე ყველა ჩვენგანისთვის ნაცნობია _ ის ჩვენი ნათესავია, მეზობელი, მეგობარი… აუტანელი ხასიათი აქვს, ადამიანები არ უყვარს… ასე გვგონია, სანამ კარგად გავიცნობთ… და ერთ მშვენიერ დღეს აღმოვაჩენთ, რომ მას დიდი და კეთილი გული აქვს. ხელმარჯვეც არის. რა ქნას, თუ ვერ იტანს უგერგილო, უქნარა ადამიანებს! უბრალოდ, მას წესრიგი უყვარს _ ყველაფერში… სიტყვაძუნწიც არის, სამაგიეროდ, გაჭირვებაში არავის მიატოვებს. რა საჭიროა ლაქლაქი, ზნეობასა და ადამიანობაზე ლაპარაკი?! მთავარია, საქმე… და ისიც ეხმარება ყველას, უპატრონო კატაც შეიფარა, მართალია, ბუზღუნ-ბუზღუნით, მაგრამ მაინც… იმიტომ, რომ მას ცხოველებიც უყვარს. ასეთია უვე – მარტოსული დიდი ადამიანი.

აკა მორჩილაძის Maid in Tiflis ამბებითა და თავგადასავლებით დახუნძლული რომანია. ავტორი ამჯერად ორი თბილისელი ბიჭის თბილისურ მეგობრობაზე მოგვითხრობს.

თორმეტი წიგნისგან შედგენილ რომანში თბილისურ-ჰოლანდიურ-სანტაესპერანსულ-ლენინგრადული ამბები ძალიან ბუნებრივად და ჩვეულებრივად უკავშირდება და აგრძელებს ერთმანეთს.

აქ წაიკითხავთ სრულიად სხვადასხვანაირად და ძალზე საინტერესოდ მოთხრობილ სასიყვარულო ამბებს ვარსქენ პიტიახშისა და დედოფალი შუშანიკის ისტორიიდან მოყოლებული პლეხანოველი მოგელასა და შირაზის ვარდის და ბარნოველი ლევიკოსა და ხუთი საბჭოელი ქალის თავგადასავლებით დამთავრებული.

თეონა მეგრელიშვილის სადებიუტო რომანი, რომელიც სავსეა თავგადასავლებითა და სასიყვარულო ურთიერთობებით. ოსტატურად არის შეზავებული ფანტასტიკის ელემენტები

რომანი ავტორისთვის დამახასიათებელი ექსპრესიულობით და თხრობის განსაკუთრებული სტილით გამოირჩევა. წიგნში ფეხდაფეხ მიჰყვები მთავარ გმირს, აკვირდები მის მოქმედებებს, რომელიც საკმაოდ წინააღმდეგობრივი ცხოვრებით ცხოვრობს, არცთუ მთლად დადებითი იმიჯითაა გამორჩეული და რომ არა ის საბედისწერო შემთხვევა, რამაც მისი არსებობა დიამეტრულად შეცვალა, ალბათ მისი ცხოვრება ძველებურად დუნე, ერთფეროვანი, მოსაწყენი, უემოციო დარჩებოდა. სუიციდამდე მხოლოდ ერთი ნაბიჯიღა რჩება და სწორედ მაშინ ხდება მის ცნობიერებაში გარდატეხა, გააზრება და მონანიება, რის გარეშეც სულიერი ამაღლების განცდა წარმოუდგენელი იქნებოდა…

„…და მაინც, ღმერთო, რანაირია ჩვენი სიცოცხლე! ნატვრა ყოველთვის უფრო ლამაზია, ვიდრე სინამდვილე. ამიტომაცაა ალბათ, ოცნებებს რომ გულმოდგინედ ქსოვენ. მტკიცედ და მჭიდროდ, რათა მათმა მიუწვდომლობამ ვერ დაარღვიოს მათივე მარადიულობა. ჯანდაბას, თუ ისინი აუხდენელ ოცნებათა ვრცელი ნუსხაა და მათთან ერთად ადამიანებს სჭირდებათ სილამაზის გამოვლინებები თვალთა სანუგეშოდ – თუნდაც ისინი არ იყვნენ მათნი. სჭირდებათ ცნებებიც, მაცდუნებელი იდეები, ადეპტებად რომ აქცევენ მათ. ოცნებები კი ზოგჯერ ადამიანთა სახეს იღებენ, ისინი ვინმეში განსხეულდებიან და ქმნიან ხატს, დადგამენ კერპს, ხორცს შეასხამენ ქანდაკებას და ვაი, იმ გამოუსწორებელ მეოცნებეთა ბრალი, საკუთარი ქმნილებების ტყვეობაში უნუგეშოდ რომ კვდებიან“.
ასე იწყებს თავის ახალ რომანს მორის როსტიაშვილი – „ლავანდის სურნელი“, სადაც ის მისთვის დამახასიათებელი გულწრფელობითა და თხრობის უჩვეულო მანერით უცნაურ ამბავს გვიამბობს სიყვარულზე. შეიძლება ითქვას, წიგნი ურიერთობებზეა და ამავე დროს ყველაფერზე.
ერთი არაფრით გამორჩეული, თებერვლის ნესტიანი დღე თენდება, როცა მგზავრობის შემდეგ მყუდრო, პროვინციული საპორტო ქალაქის რკინიგზის სადგურზე მატარებლიდან ჩამოსული მთავარი გმირი, ანაზდად იაზრებს, რომ სამხატვრო ნივთები ვაგონში დარჩენია. იმის ნაცვლად, რომ რამე მოიფიქროს, საკუთარ თავზე მწარდება და მატარებელიც დაიძვრება.
დგას გაქვავებული იმაზე ფიქრით, რომ როგორი მხატვარიცაა, საქმესაც შესაბამისი დაუდევრობით ეპყრობა.
,,ამდენი საათი იმისთვის ვიმგზავრე, ავიღე შვებულება და მეძინა შმორის სუნით გაჟღენთილ ვაგონში, რომ დიდი ხელოვანივით ზამთრის ზღვა დამეხატა. ისევ მეგრძნო ადრინდელი აღტკინება. თუმცა, ამოდენა გეგმები სადგურამდეც ვერ ჩამოვიტანე.“ – ფიქრობს იგი.
მაგრამ იმასაც იაზრებს, რომ მისთვის ბოლო დროს ეს მხატვრობაც რაღაც ღირებულის შექმნის სურვილით შეპყრობა უფროა, ვიდრე თვითონ მხატვრობით აღტკინება; ერთ-ერთი მორიგი გეგმა, ისეთი აბსურდული ცხოვრებისათვის აზრის მისანიჭებლად, ნელ-ნელა რომ სჭამს.
თავისი ისედაც სასაცილო და ლამის დამამცირებელი ხელფასი ამ ,,დიდი“ მოგზაურობის სამზადის შეალია და მატარებელი კი მეტისმეტად მოულოდნელად წავიდა… და ასე უბარგოდ დარჩენილი ,,მოგზაური“, რომელსაც ვერ გადაუწყვეტია როგორ მოიქცეს, ქუჩაში ელინას სახეს მოჰკრავს თვალს. სახეს, რომელიც დიდი ხნის წინ ძალიან ნაცნობი იყო. ჯერ რაღაც სიმძიმე დააწვება მკერდთან, მერე მტკივნეულად ჩაივლის მთელ სხეულს, მაგრამ, ეს შეგრძნება ორიოდე წამში გაქრება და გადაწყვეტს რომ ქალის სახე უბრალოდ მოეჩვენებოდა.
მაგრამ, ყველაფერი იმაზე მეტად უცნაურად გრძელდება, ვიდრე ამას უფულოდ და უბარგოდ დარჩენილი უნიჭო მხატვარი იფიქრებდა…