ქართული

ეს სერია მრავალფეროვან, მდიდარ, ნოვატორულ ქართულ მწერალობას აერთიანებს. აქ შეხვდებით ავტორებს, რომლებიც დამსახურებულად იკავებენ ადგილს ყველა წიგნის თაროზე, და იმ მწერლებსაც, რომლებმაც შესანიშნავი ლიტერატურა შექმნეს, მაგრამ უსამართლოდ ჩაიკარგნენ დიდძალ თარგმანებსა თუ სხვადასხვა დროის აქტუალურ მიმდინარეობებში. ეს სერია მშობლიურ, ძვირფას, ძლიერ და შეუდარებელ ლიტერატურას შეკრებს და მკითხველსაც მის გარშემო გააერთიანებს..

ეს წიგნი მართლაც კანიბალებზეა, მაგრამ ბევრი ალეგორიაც შეგიძლიათ მოძებნოთ.
,, სინამდვილესა და წარმოსახვას შორის ზღვარი არ არსებობს. რაც შენს თავში ხდება, იმას არ ნიშნავს, რომ რეალური არაა. ყველაფერი, რაც დღეს იხილე, შენივე წარმოსახვის ნაყოფია და ის გაცილებით ნამდვილია, ვიდრე ეს რეალობა, რომელშიც იმყოფები. მაგრამ საბოლოო ჯამში, შენ უნდა გადაწყვიტო. სიმართლის გარკვევა მხოლოდ და მხოლოდ შენი პასუხისმგებლობაა.“

„ქალაქი მტვრის ბუდეშია გახვეული. სადაც სიმშვიდეა, ხმაურს ნატრობენ, სადაც ხმაურია – სიწყნარეს ეტროფიან. გზა საბურავებს თოვლის, კედლები – ჭორებს, ბანკომატები – ფულს, ხალხი კი – წუთებს. ცას მიწის მეთვალყურეობა ებარება, მიწას – თავის მოვლა, ჩვილს – ტირილი, ქუჩებში ავი ძაღლები ყეფენ. მაღაზიებში კვერცხები გამოილა, გულებში – ლოცვა, ერთი ბიბლია ყველა ოჯახში დევს.“

კობო აბეს რომანი „კიდობანი საკურა“ – ეს არის სიურრეალისტური, გროტესკული ანტიუტოპია პარანოიაზე, მარტოობასა და მოსალოდნელი აპოკალიფსისგან თავის დაღწევის მცდელობაზე. მკითხველები ხშირად ახასიათებენ მას, როგორც „ატმოსფერულ“, კოშმარულ სიზმარს, სავსეს სიმბოლოებით, მდორე სიუჟეტით და პერსონაჟის შინაგან სამყაროში ღრმად წვდომით.
მწერალი გვაოცებს თავისი ბედოვლათი გმირით, რომლის ბავშვობა ია-ვარდით არ ყოფილა მოფენილი. ის მუდმივად არის სიტუაციაში, როცა აუცილებელია არჩევანის გაკეთება და ყოველი ასეთი სიტუაცია მკითხველს ღრმად დააფიქრებს. წმინდა წყლის ფილოსოფიური მსჯელობა არც ისე ბევრია, რაც მკითხველს წიგნზე არ ჩააძინებს. რომანის კითხვის პროცესშიც და მისი დამთავრების შემდეგაც გრჩება ერთგვარი სევდა – პირველ რიგში, ეს არის სიბრალული მთავარი გმირის მიმართ და გამოუვალი მდგომარეობის განცდა.

თანამედროვე შვეიცარიელი მწერლის, კრისტიან კრახტის რომანი „იმპერია“ მე-20 საუკუნის დამდეგს მომხდარ რეალურ ფაქტებს ეფუძნება და მოგვითხრობს გერმანელი ნატუროპათისა და ნუდისტის, აუგუსტ ენგელჰარდტის ფათერაკიან თავგადასავალზე. რაც ნაწარმოებში ამქვეყნიური სამოთხის ძიებით იწყება, თანდათან იძენს გროტესკულ, ხშირად კომიკურ განზომილებას და იქცევა ამბად ფანატიზმისა და სიგიჟის, გულუბრყვილობისა და სიხარბის, კოლონიალიზმისა და სისასტიკის შესახებ. როგორც გერმანელი მწერალი დანიელ კელმანი აღნიშნავს, „კრახტის ტექსტები სავსეა მელანქოლიური კომიზმით და მუდამ შეიცავს რაღაც საიდუმლოს, რომელსაც ბოლომდე ვერასოდეს ამოხსნი.“

„1984“-ისა და „ცხოველების ფერმის“ ავტორის, ჯორჯ ორუელის ადრეული რომანი „მღვდლის ქალიშვილი“ მოგვითხრობს პროვინციელი ანგლიკანელი კლერიკოსის ახალგაზრდა ასულის, დოროთი ჰეარის ცხოვრებაზე.

1935 წელს დაწერილი ეს ნაწარმოები მკვეთრად განსხვავდება ზემოხსენებული ორი წიგნისგან. მასში ორუელი ფსიქოლოგიური რეალიზმის ოსტატად გვევლინება. რომანის გმირი ღვთისმოსავი ახალგაზრდა ქალია, რომლის ცხოვრებაც მამისა და ეკლესიის მსახურებით, მოხუცებულთა დახმარებით შემოიფარგლება.

უბედური შემთხვევის შედეგად დოროთი მეხსიერებას კარგავს, რის შემდეგაც იწყება მისი ოდისეა სრულიად ახალ, უცხო გარემოში: უსახლკაროებსა და ქურდბაცაცებს შორის. საკუთარი თავისა და სამსახურის ძიებაში დოროთი ხან სვიის პლანტაციაზე ცდილობს ლუკმაპურის შოვნას, ხანაც მასწავლებლად მოეწყობა ერთ კერძო სკოლაში. საკუთარი თავის მოპოვების შემდეგ, ანუ მეხსიერების აღდგენისა და სარწმუნოების დაკარგვის შედეგად, იგი უბრუნდება ჩვეულ საცხოვრებელს, ჩვეულ გარემოს, ჩვეულ ვალდებულებებს; კვლავ გრძელდება უწყვეტი ჯაფით აღსავსე ყოფა, მაგრამ მისი ცხოვრება უკვე სხვაგვარი გამხდარა – იმედისა და რწმენის გარეშე.