ქართული

ჩირილო დოკორე – ოცდაათი წლის და დაბადებისთანავე მიტოვებული, ამჟამად კი ერთი უბრალო გადამწერი, ცხოვრებაშიც და ქველმოქმედების სამეფო საზოგადოებაშიც უჩინარი ჭანჭიკი – ჯერ კიდევ ამაოდ მოელის, რომ მას ვინმე იშვილებს. ერთ დღესაც მისი ცხოვრება თავდაყირა დგება, როცა ქალაქში ხმა გავარდება, თითქოს ჩირილო ძილში ლოტოს მოგებიან ციფრებს ხედავს. გაკოტრებული დონ ეტორინო მას იშვილებს, ჩირილო კი გენიალურ გეგმას შეიმუშავებს ახალი ოჯახის ფინანსური მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად – ჩირილო გადაწყვეტს, სახელმწიფოს მიცვალებულთა სულები მიჰყიდოს.

გარიბალდის შემოსვლის მოლოდინსა და აბსურდულ ბიუროკრატიას შორის, ჩირილო მკვდარი სულებით ვაჭრობისას მოულოდნელ სიყვარულსაც გადაეყრება.

აქამდე ფლორენციის არქივებში დამალული სტეფანო დ’არიგოს „მკვდარი სულების მყიდველი“ იტალიაშიც ახლახან გამოქვეყნდა. ნიკოლაი გოგოლის „მკვდარი სულებით“ შთაგონებული სტეფანო დ’არიგო, შეუდარებელი ოსტატობით, გოგოლის უკვე კლასიკურ სიუჟეტს ახლებურ ელფერსა და იტალიურ სულს სძენს.

მორისაკის წიგნის მაღაზია მართლაც ძვირფასი და დაუვიწყარი ადგილია.

მას შემდეგ, რაც ტაკაკოს შეყვარებული გამოუცხადებს, რომ სხვა მოჰყავს ცოლად, ტაკაკოს ცხოვრება თავდაყირა დადგება.

ყველაფერი იცვლება, როცა ტაკაკოს ძია სატორუ დაურეკავს და თავის წიგნის მაღაზიაში საცხოვრებლად გადასვლას შესთავაზებს. გულგატეხილი ტაკაკო გადაწყვეტს, დათანხმდეს უცნაური ბიძის კიდევ უფრო უცნაურ შემოთავაზებას. ძველი ფურცლების სურნელი და წიგნებით სავსე თაროები კი ტაკაკოს გატეხილ გულს მალევე გაამთელებს და სრულიად შეცვლის მის სამყაროს.

„დღეები მორისაკის წიგნის მაღაზიაში” მსოფლიო ბესტსელერია. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, გულგატეხილ ადამიანებსა და წიგნების ჯადოსნურ ძალაზე

დასრულდა ილიონის ომი – დაეცა ტროის წმინდა ციხესიმაგრე და გამარჯვებული ბერძნები სამშობლოსაკენ მიემართებიან. მხოლოდ ოდისევსი რჩება გზაში – გმირი, რომელსაც უკიდეგანო ზღვის ტალღები შორს, თავისი მშობლიური ითაკისგან უსასრულოდ შორს მიაქანებენ. ბედისწერისა და ღმერთების ნებით იგი კაცთათვის უცნობ, ზღაპრულ ქვეყნებში აღმოჩნდება, სადაც არაერთ განსაცდელს, ცდუნებასა და საფრთხეს გადაეყრება. სწორედ მის ხანგრძლივ და ფათერაკებით სავსე მოგზაურობას, მის თავგადასავლებსა და შინ დაბრუნების შეუპოვარ სურვილს ეძღვნება მთელი „ოდისეა”.

„ჩემი მეხსიერება ჩემივე ბრაზით იწყება””, — აცხადებს ტექსტში მთხრობელი, რომელმაც გვიან გაიაზრა, რომ მასაც შესძლებია ჰყვარებოდა, შესძლებია დატანჯულიყო და, ბოლოს და ბოლოს, მასაც ადამიანი ერქვა. გალიაში ოცდაცხრამეტ უცხო ქალთან ერთად გაურკვეველი მიზეზითა და განუსაზღვრელი ვადით გამომწყვდეულს, პატიმართაგან ყველაზე უმცროსს, გისოსებს მიღმა ცხოვრება არასდროს უნახავს. „ძალიან დიდხანს დღეები ერთმანეთის მსგავსად გადიოდა, შემდეგ ფიქრი დავიწყე და ყველაფერი შეიცვალა””, — წერს იგი. ეს არის ამბავი ქალზე, რომელმაც აბსურდულ არსებობაში რაღაც მოულოდნელი გამოიგონა, ქალზე, რომელიც სიცოცხლის შეგნებული გზით გაგრძელების ან, გნებავთ, სიცოცხლის დამორჩილების სურვილმა აანთო და მოძრაობა აიძულა.

ბორის პოლევოის „ნამდვილი ადამიანის ამბავი“ მსოფლიო ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური, შთამაგონებელი და რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული ნაწარმოებია. წიგნში აღწერილია საბჭოთა სამხედრო მფრინავის, ალექსეი მერესიევის (პროტოტიპი ალექსეი მარესევი) წარმოუდგენელი ისტორია, რომლის თვითმფრინავიც მტერმა ჩამოაგდო.
ორივე ფეხმოკვეთილი მფრინავი, რომელსაც ექიმები სიცოცხლის იმედსაც ძლივს აძლევდნენ, მხოლოდ საკუთარი უდრეკი ნებისყოფის, ადამიანური სულისა და მიზანსწრაფვის წყალობით, არა მხოლოდ გადარჩება, არამედ ახერხებს პროტეზებით კვლავ დაუბრუნდეს საყვარელ საქმეს — ფრენას. ეს არის წიგნი ადამიანის შესაძლებლობების მაქსიმუმზე, თავგანწირვაზე, სიცოცხლის სიყვარულსა და ბრძოლაზე, რომელიც ნებისმიერ მკითხველს დაანახებს, რომ ბარიერები მხოლოდ ჩვენს გონებაში არსებობს.

ადამიანის ცხოვრებაში შეიძლება დადგეს საათები, დღეები, წლებიც კი, როდესაც იგი მარტო აღმოჩნდება განსაცდელის, ერთი შეხედვით, გადაულახავი დაბრკოლებების წინაშე, საიდანაც ხსნა არ არის და მასაც აღარაფერი დარჩენია, დანებების გარდა… თუმცა, ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით, რადგან სინამდვილეში ადამიანს, რომელსაც შესწევს ძალა, გაიმარჯვოს საკუთარ თავზე მაშინ, როდესაც ვერავინ უწვდის დახმარების ხელს და აღარც არავის სჯერა მისი, ყველაფრის მიღწევა ძალუძს… ასეთი „ნამდვილი ადამიანის“ ამბავია მოთხრობილი ამ წიგნში, რომელშიც არაფერია გამოგონილი – ახალგაზრდა კაცმა, რომელმაც ორივე ფეხი დაკარგა, ჯერ თავი გადაირჩინა იქ, სადაც შეუძლებელი იყო გადარჩენა, შემდეგ კი საყვარელ საქმესაც დაუბრუნდა და კვლავ ღრუბლებში გაინავარდა…

ავტორი ფსევდონიმის ქვეშ – მარტოხელა, მკითხველმა უკვე კარგად გაიცნო წინა ორი რომანის – „კატა, რომელიც ქალს უსმენდა“ და „დანიელის“ მეშვეობით, რომლებიც განსხვავებული შინაარსისა და ლიტერატურული ხერხების შემცველი ნაწარმოებებია, ხოლო ამ წიგნით იგი კიდევ სხვა განზომილებაში გადავიდა. დღევანდელ მწერლობაში რელიგია, ჯერ კიდევ, ტაბუდადებული თემაა და იშვიათად თუ შევხვდებით რომელიმე ავტორის შემოქმედებაში, რასაც მარტოხელამ ერთხელ უკვე შებედა და საკმაოდ თამამი რომანიც შემოგვთავაზა „დანიელის“ სახით, თუმცა ახლა მან ქრისტიანული რელიგიის პირველწყაროზე გადაინაცვლა და ქრისტეს ჯვარცმის შესახებ გვთავაზობს ნაწარმოებს, მაგრამ არათუ ადამიანის, არამედ ისეთ შემსწრეთა თვალით, რომლებისთვისაც ისტორიას დიდი მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია, თუმცა ფაქტია, რომ ისინი ამ ამბის აქტიური თუ პასიური მონაწილენი იყვნენ და მოვლენებს თავიანთი ვიწრო აღქმით აკვირდებოდნენ.